Verslag halve marathon van Valencia

Mooi weer, een leuk parcours en een kwalitatief deelnemersveld. Daarvoor staat de halve marathon van Valencia, Iaaf Silver label,  genoegzaam bekend. Voor mij genoeg redenen om mijn valies te pakken en de omstandigheden ter plaatse te gaan checken. Ik kwam allesbehalve van een kale reis terug.

Om 6 uur 's morgens had ik reeds mijn ontbijt achter de kiezen. Een kleverig havermoutpapje met wat rozijnen moest volstaan om mij exact 21,1 km aan brandstof te voorzien. Ik kon alvast beroep doen op mijn zuinige-en propere- dieselmotor,  want er stond dan ook amper een zuchtje wind. De start van deze halve marathon vindt plaats aan de haven, die in 2007 ter gelegenheid van de America's Cup, een van de meest prestigieuze zeilcompetities, een stevige upgrade kreeg. Een late noodzakelijke sanitaire stop zorgde ervoor dat ik vrij ver vanachter in het eerste startvak moest starten.  Zigzaggend passeerde ik tal van lopers, toeschouwers en fotografen, die het wel leuk vonden om plaats te nemen tussen de lopers op het parcours. Bijzonder gevaarlijke ssituaties leverde dat op.

Het is altijd bang afwachten hoe de benen aanvoelen in die eerste kilometers. Heb ik de reis wel goed verteerd en heb ik gisteren niet net iets te veel rondgelopen in de stad in de hoop toch geen enkele toeristische hotspot te missen? En ja misschien was het ook geen goed idee om naar de match Valencia-Malaga te gaan kijken die pas begon om 22 uur. Maar ach de voetbalfreak in mij zou het niet geaccepteerd hebben als ik die wedstrijd had laten schieten.  Na een drietal kilometer vormt zich een omvangrijke groep van een 20-tal atleten die zich uiteindelijk stelselmatig zal uitdunnen.  Ik kan u alvast verklappen dat ik tot de finaleronde met de laatste 10 ben geraakt.  Daarvoor loopt naar schatting nog een man/vrouw of veertig waarvan de helft met Afrikaanse roots.

Mannen met baarden
Ik viel echt wel helemaal uit de toon in mijn groep. Dat bestond voornamelijk uit bebaarde spanjaarden, die er uitzagen alsof ze de gloriedagen van de conquistadors nieuw leven wilden inblazen. De ene had daarbij al wat meer hipsterallures dan de andere. Toch ook maar eens overwegen om mee te gaan in die rage en wat baardbegroeiing te laten staan bij mijn volgende wedstrijd in Spanje. Ik had een goede dag en dan ben ik nooit uit de voorste gelederen weg te slaan. Na een kilometer of 5 liet ik het groepje met bebaarde Spanjaarden even voor wat het was omdat het tempo even stokte. Ik kon de einzelganger in mij al snel bedwingen en een kilometer verder liet ik mij opnieuw opslorpen door dit peloton. Na 16:40 passeerde het nummer 6682 , ik dus, die vijfde kilometer. De temperatuur bedroeg een aangename 21 graden. Ik maakte er een een spelletje van om de ideale lijn te volgen die in het blauw was aangebracht op de pikzwarte en puntgave asfaltstroken. Al stel ik mij wel vragen over de correctheid hiervan aangezien mijn Gps-horloge aan de finish 21, 45 aangaf. Misschien iets te veel zigzagbewegingen gemaakt bij het ontwijken van de vele fotografen op het parcours aan de start. :-) 

De publieke belangstelling viel best tegen. Ik herinner mij veel dikkere rijen langs de kant tijdens de marathon van Barcelona. Maar ja, om 9 uur steekt elke zichzelf respecterende Valenciaan nog in zijn bed. Het levensritme is hier ook heel anders ingedeeld dan bij ons, waarbij het avondmaal vaak pas om 10 uur wordt gegeten. De halve marathon zelf, een prelude voor de Valencia marathon in november, kon dit jaar rekenen op iets meer dan 10.000 deelnemers. Het parcours deed vooral de rand van de stad aan. Historische gebouwen kregen we dus amper te zien. De route bracht de deelnemers wel verschillende malen langs het Ciudad de las Artes y Sciences. Met dit prestigieus project is Valencia erin geslaagd zich op de kaart te zetten als referentie op vlak van moderne kunst en wetenschap. Al viel het wetenschapsmuseum, een van de vier gigantisch futuristische bouwwerken binnen het park, niet echt in de smaak bij mezelf. Het project, dat honderden miljoenen euro's heeft gekost, heeft mee de ziel van Valencia helpen vorm gegeven. Maar daar hangt dan ook een stevig prijskaartje aan vast van enkele honderden miljoenen euro's. Valencia kijkt dan ook niet op een euro meer of minder.  500 miljoen euro om de America's Cup binnen te halen in 2007, nog eens 150 miljoen euro om de Formule 1 naar de stad te halen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Al houdt de stad de laatste jaren nu wel noodgedwongen de vinger op de knip. 

Krampen

Ciudad de las Artes y Sciences

Oktober is traditioneel marathonmaand en een halve marathon die op zichzelf staat is in deze periode dan ook een zeldzaamheid. De Keniaan Abraham Cheroben maakte zijn favorietenrol bij de mannen waar en kon in de laatste 4 kilometer nog een aanzienlijk gat slaan met zijn landgenoot Matthew Kipkoech. Hij won de wedstrijd in een sterke 59:10. Bij de vrouwen was het minder spannend en ging de zege naar de Ethiopische Kebede. In mijn race ging het er een stukje langzamer aan toe. Ik passeerde Kilometerpaal 10 in 33:37. Het gehijg in het groepje  begon stevig aan te zwellen. Zowel voor als achter mij zag ik atleten die het krap lastig kregen om het tempo te volgen. Een kleine speldenprik en een kilometer aan 3:12 zorgde ervoor dat enkele atleten de rol moesten lossen.  Niks te vroeg, want ik was het stilaan zat dat ik voortdurend op de enkels werd getikt. Al kreeg ik zelf ook wel enkele vieze blikken te verwerken. Het voortdurend afremmen en corrigeren bij het lopen in groep was ook een van de redenen dat ik er bij mijn marathons steevast voor koos om alleen te lopen. Daar kom ik nu stilaan van terug en deze halve marathon is dan ook een ideaal leermoment.  Kilometer 15 wordt gerond in 50:41. Ik zat op koers voor een verpulvering van mijn persoonlijke beste, die 1h13' 14" bedraagt, gelopen in Den Haag als voorbereiding op Boston. Was het de warmte of het voortdurend corrigeren van mijn looppas, maar rond kilometer 18 kreeg ik serieuze krampen in mijn benen. Het maakte elke bocht en hobbel in het parcours tot een ware marteling. Ik moest het groepje waarin ik de hele wedstrijd liep laten gaan. Het was nu zaak om op eigen tempo te finishen. Ik probeerde elke negatieve gedachte te bedwingen en het lukte mij om het tempo niet al te veel te laten zakken. De laatste kilometers werden afgehaspeld aan 3:35 en ik verloor iets meer dan een halve minuut op het groepje waarin ik liep. Licht vloekend liep ik als 60 ste over de finish in 1h12' 04" , om daarna snel tot het besef te komen dat ik best vrede mocht nemen met deze prestatie. 

De halve marathon van Valencia was een leuk 'tussendoel' voor mij en vooral bedoeld om mijn blazoen terug op te poetsen als langeafstandsloper. Dat ik in de marathon van Boston niet presteerde zoals gehoopt had toch zijn sporen nagelaten. Ook het zomerseizoen liep niet zoals gepland, door de naweeën van een blessure na Boston waar ik toch lange tijd mee sukkelde. Hopelijk blijven we nu gespaard van blessures en kunnen we via een goede winter de basis leggen voor een goed pisteseizoen om dan in het najaar hopelijk opnieuw te knallen op een marathon.

Verslag Boston marathon

Zo nu en dan krijg ik de vraag waarom ik zo gek ben om deel te nemen aan marathons. Meestal heb ik geen passend antwoord klaar op die vraag. Je moet toch iets om handen hebben om je vrije tijd op te vullen, of ik heb geen idee waarom ik het doe zijn meestal mijn voor de hand liggende antwoorden. Na mijn deelname aan de marathon van Boston ga ik jullie een iets beter antwoord kunnen geven op die vraag.

 Ik ga jullie de details over mijn reis besparen. Het kost mij namelijk ook 10 cent per minuut om dit verhaal te schrijven. Het jeugdhotel waar ik verblijf, in het centrum van de hipstercommunity in Brooklyn, tracht zijn winsten op te schroeven met het aanbieden van basisdiensten aan torenhoge prijzen. Gelieve mij dus ook niet af te rekenen voor de eventuele taalfouten die in dit stuk voorkomeN.

 2:39 en wat wisselgeld. Dat is de tijd waar ik vrede moet mee nemen. De zware trainingsarbeid resulteerde deze keer niet in een nieuwe persoonlijk record en daar doe je het uiteindelijk wel voor. Maar meer dan ooit kom ik tot het besef dat ik niet enkel loop voor tijden, maar ook gewoon voor alles eromheen. Het groepsgevoel, de sfeer, de solidariteit. Zeker met dat laatste mocht ik uitgebreid kennis maken hier in Boston. Flashback naar zaterdagavond. Rond een uur of 7 arriveer ik in Boston, na een busreis van meer dan 4 uur vanuit New York. Toen ik kort nadien bij mijn hotel aankwam bleek er geen levende ziel te bespeuren. Het hotel waar ik verondersteld werd te verblijven was een puinhoop. De deuren en ramen waren verzegeld met houten planken en de renovatiewerken aan het gebouw waren in volle gang. Ik wandelde een paar keer hopeloos voorbij het gebouw tot er plots een man naar me toekwam die me vroeg wat er aan de hand was. Ik legde hem de situatie uit en toen we later de manager van het hotel aan de lijn kregen bleek hun computersysteem foutief boekingen aanvaard te hebben. Daar was ik vet mee, want de kans dat ik nu nog een degelijke hotelkamer zou vinden aan een schappelijke prijs was even groot als de kans dat ik de marathon zou winnen. Overigens was ik niet het enige slachtoffer. Toen ik aan het bekomen was van de gebeurtenissen in een aanpalende diner zagen we nog tal van mensen met reiskoffer in de hand op en neer het gebouw lopen. De brave man, David genaamd, stelde me meteen voor dat ik zijn huis zou kunnen overnachten. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Een andere optie was er simpelweg niet.

 David en zijn vrouw Jean wonen in een gezellige wijk net buiten het Centrum van Boston. De huizen lijken er als twee druppels water op elkaar, waardoor ik ook effectief een keer verloren gelopen ben. Het nieuws dat Jean en David mij onderdak boden verspreidde zich als een lopend vuurtje over het internet en werd talloze keren gedeeld op Facebook en Twitter. David en zijn vrouw deden alles om het mij naar de zin te maken en betaalden zelfs verschillende keren mijn taxikosten. Daarbij weigerden ze keer op keer elke financiële tegemoetkoming van mijn kant. Ze mogen zich in ieder geval verwachten aan een stevige lading lekker Belgisch bier. Ik gaf hen na afloop ook nog mijn racenummer waar ze enorm blij mee waren.

De weersvoorspellingen voor Marathon Monday zagen er allesbehalve rooskleurig uit. De deelnemers zouden af te rekenen krijgen met een stevige tegenwind van 5 beaufort en regenbuien. Met 8 a 9 graden was het ook best aan de frisse kant. Om 6 uur werden we vanuit het centrum van Boston met van die typische gele schoolbussen naar de start gebracht in Hopkinton. Ondanks het slechte weer zat de sfeer er best goed in bij de deelnemers. Ikzelf was net iets minder goed gezind. Een stevige blijn aan mijn rechtervoet maakte elke stap die ik zette tot een ware marteling. Mijn voet werd in een stevige tape gewikkeld wat het begin was voor nog meer miserie onderweg, al wist dat toen nog niet en was ik al lang blij dat ik relatief pijnvrij zou kunnen starten.

 De aanvangsfase verliep voorspoedig en ik voelde me best goed, hoewel ik nog altijd met mijn blijn in het achterhoofd zat en dat stevig inwerkte op mijn gemoed. De heuvelzone was zijn tol aan het eisen van mijn voet. Krampen ter hoogte van mijn kuit en achilles, waar ik al enkele weken mee sukkel, zorgden ervoor dat ik stevig moest vertragen en uiteindelijk zelfs moest halt houden om te stretchen en mijn veters minder strak aan te spannen. Op dat moment dacht ik enkel nog aan het voltooien van de race en kon een snelle tijd mij gestolen worden. De goede moed was letterlijk tot in mijn schoenen gezonken. Toen ik Wellesley College passeerde nam ik uitgebreid de tijd om te high fiven met de college girls die werkelijk hun longen uit hun lijf schreeuwden. De passage langsheen Wellesley College is voor zowat elke deelnemer aan deze marathon het hoogtepunt. Een corridor van wild joelende meiden die haast smeken om kussen van de deelnemers. Het gaf me in ieder geval een stevige boost want het ging steeds beter. Halfweg passeerde ik in 1 u 18. Ik had dus nog steeds uitzicht op een goede tijd. Ik kon de pijn steeds beter verbijten en slaagde er zelfs opnieuw in om kilometertijden van 3 35 te laten optekenen. Heartbreak Hill, de zwaarste heuvel in deze marathon, stormde ik letterlijk naar boven. Ondertussen was het licht beginnen miezeren en kwam de wind ongenadig hard opzetten in de open heuvelachtige stukken net voor Boston. Hierdoor stokte ook opnieuw mijn tempo en werd mijn kortdurende renaissance in de kiem gesmoord. Na 40 kilometer lag ik nog steed op koers voor een PR, maar de regen daalde nu stevig op ons neer en zorgde ervoor dat ik verkrampt van de kou de finish bereikte. Toch stevig balen toen ik op mijn klok het verdict zag, 2 38 40. Veruit de zwaarste marathon die ik in mijn prille carriëre gelopen, maar wel veruit de mooiste.

Heb ik iets geleerd uit dit avontuur? Zeker en vast. Blijven doorgaan en nooit opgeven bijvoorbeeld. Het kan misschien blasé klinken, maar een marathon is pas gedaan als je over de finishlijn bent gestrompeld. It ain't over till the fat lady sings zei David me na afloop met een knipoog. Kilometers lang dacht ik enkel aan opgeven of gewoon proberen te finishen. Maar op de een of andere manier is het me toch nog gelukt om binnen de halve minuut van mijn persoonlijk record te komen. Dat is iets wat ik zeker zal meenemen naar mijn volgend marathonavontuur. Never give up, that's what this is all about.

Tot volgend jaar

Het Mirakel van Brakel door de ogen van een Westerlo-supporter

Moest ik me nu gecharmeerd voelen of eerder gedegouteerd? Nooit eerder schipperde ik zo vaak tussen deze 2 extreme gevoelens als tijdens het bekertreffen tussen Olsa Brakel en KVC Westerlo.

Als volbloed supporter van Westerlo kon ik deze verplaatsing naar een voor mij totaal onbekende tegenstander onmogelijk laten schieten. Dat is meteen ook de grote charme van het hele bekergebeuren. Kleine clubs krijgen de kans om tegen de grote jongens uit te komen die wekelijks op TV hun kunnen etaleren. Het scenario ziet er in de meeste gevallen uit als volgt. De "grote" clubs hopen met zo min mogelijk energieverlies de volgende ronde te bereiken en geven daarbij enkele spelers uit de b-kern wat speelminuten. Die ploeg speelde nog nooit samen en mist bij gevolg automatismen. Supporters en spelers gaan er gemakshalve van uit dat zij ook op halve kracht dat varkentje uit de lagere reeksen wel even zullen wassen. Bij de tegenstrever zijn die automatismen wel in overvloed aanwezig. Het sterkste team staat zonder pardon aan de aftrap, ook al moesten enkele spelers verlof opnemen om überhaupt te kunnen spelen op een doordeweekse dag.  Het groepsgevoel stijgt naar ongekende hoogten en de spelers zijn helemaal doordrongen met een over-mijn-lijk-mentaliteit waar zelfs een doorwinterde sumoworstelaar een puntje aan kan zuigen.

"Er werd verbroederd, gelachen en op het einde zelfs getroost. Kortom bekervoetbal op zijn best."

Het was een wat lange busreis die ons vanuit de Parel der Kempen naar het hart van de Vlaamse Ardennen bracht. Bij aankomst mengden we ons onmiddellijk in de gezellige drukte rond het stadion.Westerlo was klaar om zich onder te dompelen in de plaatselijke folkloristische sfeer die er heerste. Het hele dorp leek te zijn uitgelopen om deze wedstrijd bij te wonen en de plaatselijke helden naar de overwinning te schreeuwen. Tal van geïmproviseerde drank-en eetstandjes moesten de dorstigen laven en de hongerige magen voeden. Er was zelfs een bescheiden VIP gedeelte.  Die was al even geïmproviseerd als de ledschermen die rond het veld hingen.  Het stadion van Olsa Brakel is er een uit de duizend. Een mooie staantribune en kantine aan één kant van het veld met aan de overkant een hellend vlak waar bovenaan en onderaan supporters enkele rijen dik stonden. Supporters van Westerlo en Brakel liepen kris kras door elkaar. Er werd verbroederd gelachen en op het einde zelfs getroost. Kortom bekervoetbal op zijn best.


De waardeverhoudingen waren duidelijk vooraf. Westerlo was torenhoog favoriet na de glansprestatie tegen Lierse. De troepen van Van Wijk kwamen aan de aftrap met een fel gewijzigd elftal, waar enkele jonge jongens hun kans kregen. De jonge doelman Gielen, overgekomen van Genk, maakte zijn debuut. Diezelfde Gielen lost in de eerste minuut een bal en Delle, een vertegenwoordiger, hoeft de rebound maar binnen te tikken. Het begin van een lange avond. Net bekomen van die opdoffer was het een minuut later opnieuw prijs. Het stadion ging opnieuw uit zijn dak. Het ongeloof viel af te lezen op de gezichten van de naar schatting 300 meegereisde Westerlo-supporters. Het geel-zwarte legioen(tje) van Olsa wist met hun vreugde geen blijf. Ook bij hen was het ongeloof van de gezichten af te lezen. De aansluitingstreffer van Koffi bracht nog hoop, maar vlak voor affluiten van de eerste helft zette Leroy, die nog student is, de 3-1 op het bord. Ik liet de hoop varen en besloot nog het beste te maken van mijn avond.  De rest van de wedstrijd volgde ik met enkele Westelse supporters in de kleine maar gezellige kantine. Als een hoopje ellende stond ik daar ineengezakt toen de 6-1 werd gescoord en Mac Donalds zelfs geen penalty kom omzetten. Enkele plaatselijke fans betoonden oprecht hun medelijden en verontschuldigden zich nog net niet voor de monsterscore die op het bord stond. Het brak meteen elk gevoel van verzet, tegenkanting of afkeer. De verbroedering was al lang een feit tussen pot en pint. Er werden plannen gesmeed voor een sequel (Mirakel van Brakel 2) waarbij wij in de rol kruipen van vurige Olsa-supporters wanneer KV Mechelen op bezoek komt. Ondanks het zware en pijnlijke verlies had ik deze wedstrijd voor geen goud van de wereld willen missen. Want wat is er nu mooier dan een underdog die de favoriet vernedert?

Marató de Barcelona

Een marathon kent vele gezichten. Heel soms is ze je gunstig gezind, dan weer toont ze haar chagrijnige karakter en  krijg je een stevige tik voor je kop.  Wispelturiger dan een draaitol en zo ondoorgrondelijk dat geen zinnig mens er een touw kan aan vastknopen. Een marathon laat zich niet voorspellen, en maar goed ook. 

Kilometerpaal 33, de marathon van Barcelona verloopt beter dan ik het me had voorgesteld. Na een relatief aarzelende start voelen mijn benen nog steeds fris aan. Voor mij zie ik een Afrikaanse dame die krampachtig haar tempo probeert vast te houden. Haar mannelijke haas probeert haar nog moed in te spreken, daarbij beseffende dat zijn woorden in dovemansoren vallen.  De man met de hamer had haar genadeloos getroffen. Ik had met haar te doen en bij het passeren wierp ik haar nog enkele bemoedigende woorden toe. Ik denk overigens niet dat ze het nog heeft gehoord, zo ver weg was ze. Dat ging me niet overkomen was ik honderd procent zeker. Mijn kilometertijden gingen nog steeds in dalende lijn en ik voelde me fris. De schrik dat ik mezelf zou tegenkomen was volledig verdwenen. Angst maakte plaats voor strijdvaardigheid, onzekerheid voor overmoedigheid. Ik sloeg aan het rekenen en droomde stiekem al van een tijd rond de 2 u 35.  Niets zou me ervan weerhouden, tot plots..........

Startnummer met naam

Drie maanden specifieke training had ik erop zitten toen ik op vrijdagavond 14 maart op het vliegtuig stapte dat me naar Barcelona zou brengen. In tegenstelling tot vorig jaar had ik deze keer een lotgenoot aan mijn zijde. Onder het motto gedeelde smart is halve smart zou het weekend pas geslaagd zijn als we beiden onze doelen konden bereiken. Op de heenreis werden dan ook alle mogelijke strategieën besproken. Snel starten, of toch eerder behoudend?  Als ervaringsdeskundige had ik natuurlijk het grote voordeel het al eens allemaal meegemaakt te hebben. Treviso 2013 was een positieve ervaring over de hele lijn en de microbe had me danig te pakken.  Al snel had ik mijn doelen gezet op Rome of Barcelona. Omdat ik Barcelona nog nooit bezocht had was de keuze uiteindelijk vrij snel gemaakt. De heenreis verliep voorspoedig en rond half elf kwamen we aan in Residencia Universitaria Augusta, dat voornamelijk bevolkt wordt door buitenlandse studenten. Van Japanners met een mondmasker tot  een verdwaalde Indiër. Zwaar feestende studenten, die houden van luidruchtige kotfeestjes, kwamen we gelukkig niet tegen. Al trakteerden enkele wegenwerkers met drilboor en graafmachines ons op een salvo vervelende en scherpe boorgeluiden op zaterdagmorgen, waarvoor dank. 

Bolshakova

Veel tijd om in Barcelona de toerist uit te hangen was er niet. Een beetje jammer want deze stad heeft best veel te bieden. Hoewel toeristische hotspots me weinig zeggen wou ik toch absoluut het Estadi Olimpic eens bezichtigen. Het prachtige uitzicht vanaf Montjuïc, waar je een prachtig zicht hebt over de stad, was overigens een leuke bonus. Het Estadi Olimpic straalt ontegensprekelijk klasse en elegantie uit, iets wat moderne olympische stadions toch missen.  Het lijkt wel of de tijd er is blijven stilstaan. In dit stadion behaalde Svetlana Bolshakova haar tot hiertoe grootste succes, een bronzen medaille op het EK 2010 in het hink-stap-springen. Het toeval wil dat ik net op de heenreis het boek Svetlana ben beginnen lezen. Overigens een prachtig boek en het gaf dit bezoek toch een extra dimensie. Na de obligatoire pasta party, om de nodige koolhydraten te tanken, en het afhalen van de nummers op de Expo was het tijd om de benen te laten rusten en aandacht te schenken aan het bijvullen van de glycogeenvoorraden. Ik kon ondertussen geen pasta meer zien.

Zondag 16 maart, raceday. De start van deze marathon was voorzien om 8:30 op de Avinguda de la Reina Maria Christina vlakbij Placa Espanya. Door deze vroege start wordt grotendeels de hitte vermeden. Geen overbodige luxe want midden maart kan de temperatuur hier al behoorlijk oplopen. In Dubai wordt om diezelfde reden bijvoorbeeld om 6 uur gestart. Het was een stralende dag en er was geen wolkje te bespeuren aan de hemel. Met 13 graden was het het ideale loopweer. Toch voor de eerste twee uur, want toen de zon genadeloos hoog boven de gebouwen uitkwam werd de warmte een factor waar ik  net iets te weinig rekening mee gehouden had. 

"Kilometerpaal 33, de marathon van Barcelona verloopt beter dan ik het me had voorgesteld. Na een relatief aarzelende start voelen mijn benen nog steeds fris aan. Voor mij zie ik een Afrikaanse dame die krampachtig haar tempo probeert vast te houden. Haar mannelijke haas probeert haar nog moed in te spreken, daarbij beseffende dat zijn woorden in dovemansoren vallen.  De man met de hamer had haar genadeloos getroffen."

Omstreeks half 6 waren we die dag uit de veren. Na een bescheiden ontbijt sloeg de stress me toch stilaan om het hart. Mijn hartslagmeter gaf abnormaal hoge waarden aan in rust. In de metro op weg naar de start heerste een gezellige drukte. Bedrukte gezichten, waar de spanning van af te lezen was, maar evengoed dollende Spanjaarden die de race net wat lichter oppakten. Een groepje Engelsen dat zich vakkundig van kop tot teen had ingesmeerd met zonnecrème zat verspreid in de overvolle metro. Moet lastig zijn wanneer je begint te zweten dacht ik nog bij mezelf. Barcelona behoort tot een van de grootste marathons van Europa qua deelnemers en werd voor het eerst georganiseerd in 1978, toen nog onder de naam Marathon van Catalonië. Van stadsmarathons had men in die tijd nog nooit gehoord op het Iberisch schiereiland. Je had het Spaans Kampioenschap en daarmee was de kous zowat af. Van meet af werd de klemtoon gelegd op het recreatieve. Barcelona was op dat vlak één van de trendsetters. De marathon richt zich voornamelijk op een breed publiek. In tegenstelling tot Londen of Parijs zijn de startgelden voor eliteatleten er ook een heel pak lager en doet het vooral beroep op de iets mindere goden uit Kenia en Ethiopië. Het parcoursrecord staat met 2:07:30 op naam van de Keniaan Jackson Kotut gelopen in 2010. Hoewel er al heel wat geschiedenis aan deze marathon kleeft is de groeicurve pas de laatste jaren omhoog geschoten. In 2006 telde Barcelona 4200 deelnemers, dit jaar mocht de organisatie rekenen op 17786 sportievelingen. De Marathon van Barcelona wordt traditioneel ook door veel buitenlanders gelopen, die er een weekendje Barcelona aan vastknopen. Het parcours brengt de deelnemers langs de belangrijkste bezienswaardigheden zoals Camp Nou, de Ramblas en Sagrada Familia. Geen betere manier om deze stad te leren kennen me dunkt, al slaagde ik er wel in om pardoes voorbij Sagrada Familia te lopen zonder het maar enigszins in de gaten te hebben.

Barca

Op de tonen van Highway to Hell weerklonk stipt om 8:30 het startschot. Een kleurrijke bende aangevoerd door een tiental Kenianen en Ethiopiërs zette zich in één lange brede sliert in beweging. Ik had me voorgenomen om net als vorig jaar niet overhaast van start te gaan. Ik ben hoegenaamd niet het type lefgozer dat verschroeiend van start gaat en wel zal zien waar het schip strandt. Ik ben eerder het voorzichtige type dat zorgvuldig naar een tempo zoekt dat probleemloos kan worden aangehouden. Dat tempo schommelde de eerste kilometers rond de 3'38" en 3'46" afhankelijk of de weg licht omhoog ging of licht bergaf. Vooral in het eerste gedeelte van de race waren er aardig wat stukken vals plat die het tempo lichtjes drukten. Hoewel ik makkelijk met een iets sneller groepje had kunnen meeschuiven koos ik ervoor om mijn eigen tempo te blijven lopen. Een groepje van een man of 25 liet ik wijselijk van me weglopen en solitair vervolgde ik mijn weg. Dit had als grote voordeel dat alle aanmoedigingen mijn kant opkwamen en ik vrije ruimte had voor mijn pas. Venga, venga Kevin  klonk het aldoor. Niet dat ik plots zo'n wereldster ben dat iedereen me herkent, mijn voornaam stond gewoon op het borstnummer gedrukt. Het publiek stond op de meest toeristische plaatsen rijen dik wat telkens voor het nodige kippenvel en opstootjes aan adrenaline zorgden.  En ook de vele muzikale bands langs de kant maakten er mee een onvergetelijk spektakel van. Na een kilometer of zes kwam Camp Nou in het zicht. Barca zou die middag Ossasuna thuis met 7-0 vermorzelen en ik baalde er toch wel van dat de wedstrijd om 17:00 uur gespeeld werd en mijn vlucht al om 19 uur zou vertrekken. Met de beste wil van de wereld een onmogelijke combinatie. 

Het was best aangenaam lopen in de vroege ochtendzon het eerste uur. De kilometers gingen vlot voorbij, al ergerde ik mij wel licht aan het feit dat de kilometerborden en mijn Garmin toch niet synchroon de juiste afstand weergaven. Het verschil bedroeg al vrij vlug 400 meter en dat al in de eerste 10 kilometer van de race. Ik heb die borden dan ook verrot gescholden in de laatste 2 kilometer toen elke vezel van mijn lichaam naar de finish snakte.  Ik kwam aan het punt van de halve marathon door in 1:18"11. Perfect op schema voor een mooie tijd en ik was er op dat moment van overtuigd dat ook dit jaar een negatieve split tot de mogelijkheden behoorde. Vanaf kilometerpaal 20 ging ik dan ook licht versnellen. Er werden kilometers gedraaid van 3'38" en sneller. Het enige waar ik me zorgen over maakte waren mijn benen, die al vrij vroeg in de race lichtjes verkrampten. Ik besteedde dan ook extra aandacht aan het drinken in de hoop dat het zeker niet erger zou worden. De krampen verdwenen en voor het eerst begon ik ook te genieten van de wedstrijd en de prachtige omgeving. De twijfel verdween en het zelfvertrouwen groeide met de kilometer.  Leuk moment was ook toen ik halverwege mijn reisgenoot kruiste, die goed in de wedstrijd bleek te zitten.

Glycogeenreserves

Hoe zou dat voelen zo'n klap van de hamer? Het was een vraag waar ik vorig jaar geen antwoord op kreeg in Treviso. Maar laten we dit fenomeen eerst eens fysiologisch verklaren. Er zijn ondertussen boeken vol geschreven over het fenomeen. In het kort komt het neer op het volgende. Ons lichaam kan een beperkt volume aan koolhydraten opnemen, dat opgeslagen zit in de vorm van glycogeen in de lever en de spieren. Genoeg om ons 1 tot 1,5 uur energie te geven voor zware duurinspanningen. Nadien haalt het lichaam zijn energie uit de aanwezige vetreserves. Deze verbranding verloopt een pak moeilijker waardoor je prestatieniveau met 20 tot zelfs 50 procent afneemt. Door middel van training kan je die grens verleggen en ook het stapelen van koolhydraten voor een wedstrijd, het zogenaamde taperen, kan hierbij helpen. Zo'n inzinking laat zich in de meeste gevallen ook niet voorspellen. Het ene moment voel je je nog goed en twee minuten later valt het tempo drastisch terug en gaat alles moeizaam.  Spieren spannen samen, de blik wordt wazig en dof en het enige waar je naar verlangt is de finish. Zo ging het alvast bij mij. Mijn kilometertijden vielen in kilometer 36 terug naar 3'52 en de laatste twee kilometer gingen in respectievelijk 4'07 en 4'12 of een halve minuut trager dan enkele kilometers geleden. Ook de hitte heeft hier ongetwijfeld zijn duit in het zakje gedaan. Al besef ik wel dat ik al bij al nog min of meer de schade heb weten te beperken. Ook mijn reisgenoot heeft moeten knokken om zijn doel te bereiken, maar wist na een lange lijdensweg toch te finishen in 2u59' 33". 

Moe maar voldaan finishte ik na 2u38'04" als 32ste in de totaalstand. Daar had ik op voorhand zeker voor getekend, al was ik in eerste instantie toch ontgoocheld dat ik op het einde nog meer dan 2 minuten moest prijsgeven. Maar dat is ook het mooie aan deze sport. Elke marathon heeft zijn eigen verhaal en aan voorspellingen waag ik mij al lang niet meer. Afspraak volgend jaar, ik denk het wel. Enkele namen die op het verlanglijstje staan: Dubai,Boston, Hamburg, Rotterdam, Rome.....

Verslag citytrip Manchester/Liverpool

Op de dag dat wij Belgen massaal naar het kerkhof trekken om onze dierbaren hulde te brengen maakte ik me vroeg in de ochtend klaar voor een citytrip richting Manchester/Liverpool. En daarbij kon een bezoek aan de plaatselijke voetbalclubs natuurlijk niet ontbreken.

Energiek hees ik mezelf uit bed omstreeks vier uur in de ochtend. Ik had gerust nog een half uur kunnen blijven liggen, maar uit vrees opnieuw in te dommelen en mezelf finaal te overslapen zat ik reeds om 10 na 4 aan het ontbijt. Na een vluchtige laatste inspectie van de bagage en het oppikken van enkele medepassagiers waren we omstreeks 6 uur op weg richting Brussels South, of Charleroi. Omwille van de hoge parkeerkosten die een bezoek aan Brussels South met zich meebrengt koos ik er wijselijk voor mijn wagen in een klein dorpje vlakbij de luchthaven te parkeren. Met een shuttlebus ging het vervolgens opnieuw richting luchthaven. De vriendelijke dame achter het stuur was er blijkbaar van overtuigd dat ik als piloot werkte voor Ryanair. Ik speelde het spel eventjes mee, maar al snel zag ze in dat ik haar in het ootje nam. Na een efficiënte en vlugge check-in volgde het eerste rustmoment van de dag. Even op adem komen, om daarna terug de motor in de hoogste versnelling te zetten bij aankomst in Manchester. 

Dit reisje stond al ettelijke jaren op onze agenda, maar om de een of andere reden kwam het er nooit van. Als liefhebber van het Engelse voetbal heb ik ondertussen al ettelijke wedstrijden in de Premier League bezocht. Fulham, Watford, Tottenham, West Ham. Londen is en blijft het mekka voor wie houdt van het Engelse voetbal, maar ik ging mijn blik meer en meer naar het noorden richten. Liverpool, Manchester United, Man City, Everton. Man, wat viel er nog veel te ontdekken. Het werd een geslaagde trip, die mijn stoutste verwachtingen overtrof. In totaal werden 5 stadions bezocht, waardoor ik nu nog 86 venues te gaan heb als ik ze alle 96 wil doen.

Privatiseringen
Manchester is een jonge en dynamische stad met veel studenten. Je kan het een beetje vergelijken met Leuven al wonen er wel om en bij de 400.000 mensen wat het de zesde grootste stad van Engeland maakt. De recente stadsvernieuwing, die mede tot stand kwam na de zware bomexplosie van het IRA in het centrum van de stad in 1996, geeft Manchester een moderne aanblik. Je merkt aan alles dat men hier niet is vastgeroest in het verleden. Al kwam die ommezwaai er grotendeels uit noodzaak. De enorme golf van privatiseringen, die Engeland begin jaren tachtig overspoelde na het aantreden van Margaret Tatcher,zorgde ervoor dat de industrie wegtrok uit Manchester. De vele grote fabriekshallen verspreid over het centrum van de stad zijn nu niet meer dan een pijnlijke herinnering aan een periode die de plaatselijke bevolking zo snel mogelijk wil vergeten. Veel van die fabrieksgebouwen worden nu overigens nog steeds gebruikt als overdekte parking. Op die manier vangt men twee vliegen in één klap, want je lost zo niet enkel het parkeerprobleem op, maar je handhaaft in één klap ook het patrimonium van de stad. 

Omstreeks half twaalf kwamen we dan eindelijk toe aan ons hotel. We zouden die eerste nacht verblijven in het Ibis Budget Hotel. Een basic hotel in moderne stijl, meer hadden we absoluut niet nodig. Old Trafford stond als eerste op de planning. De weergoden waren ons gedurende het hele weekend niet goed gezind. Op regelmatige basis kregen we af te rekenen met fikse stortregens en stormwinden. Half doorweekt kwamen we uiteindelijk aan in het 'Theatre of Dreams'. Regelrecht ging het meteen naar de fanshop, waar men veel te hoge prijzen hanteerde. Manchester United is ontzettend populair in Azië en dat merk je nergens beter dan in de fanshop waar gefortuneerde Aziaten gretig hun portemonnees legen. Ons bezoekje aan Old Trafford kreeg overigens nog een onverwachte climax. Toen we wat rondslenterden nabij het stadion merkten we dat één van de stadiongidsen de toegang tot de loges had vergeten af te sluiten. Deze kans konden we onmogelijk laten liggen en stiekem slopen we naar binnen om uiteindelijk in de business lounge met uitzicht op het veld te belanden. Mijn hart bonsde in mijn keel, maar wat was het genieten van de aanblik van de lege tribunes en het grasveld dat werd bijgelicht. Omdat het natuurlijk niet altijd om voetbal kan draaien volgde nadien een bezoek aan het vlakbij gelegen Imperial War Museum. Een echte aanrader overigens, al hielp het wel dat een van onze metgezellen zich opwierp als expert ter zake. Absoluut een aanrader. Als studentenstad bij uitstek had ik bijzonder hoge verwachtingen van het nachtleven in Manchester. Deze werden maar halvelings ingevuld met als negatieve uitschieter een bezoek aan een nachtclub waar zowat de helft van de aanwezigen zichtbaar onder invloed van coke en drugs aan het feesten was. Al was het zeker geen slechte avond.

Sardienen in blik
Zaterdag 2 november stond zowaar een bezoek aan Wigan Athletic op het programma. Wigan is in feite een voorstad van Manchester en speelde enkele jaren in de Premier League, waaruit ze vorig jaar degradeerden. Wigan zou het die dag opnemen tegen Huddersfield. Een club met een rijke historie. In de vroege jaren 20 en 30 werden maar liefst drie titels behaald. De Belgen maken momenteel massaal het mooie weer in de Premier League. Huddersfield was op dat vlak een van de trendsetters. Nico Vaesen stond er van 1998 tot 2001 onder de lat en ze zijn er hem nog niet vergeten bleek toen ik even een praatje stond te maken met een van de naar schatting 200 Hudersfield supporters op de trein richting Wigan. Die treinreis verliep als sardienen bij elkaar gepakt in een helse atmosfeer. Songs werden door de hele coupé meegebruld, de sfeer zat er uitstekend in. Dat liet alvast het beste vermoeden voor in het stadion. Door een slordigheid van mijn kant kwamen we overigens maar net op tijd aan bij het stadion. We gingen ervan uit dat de match zou beginnen om 16:00, het bleek uiteindelijk 15:00 uur te zijn. Na een discussie of we al dan niet binnen mochten met onze rugzakken zaten we omstreeks 6 na 3 op onze plaatsen. In totaal bleken een 4000 supporters van Huddersfield de relatief korte verplaatsing van 70 kilometer te hebben gemaakt en dat voor een match in tweede klasse. De match had niet zo heel veel om het lijf. Wigan dicteerde voornamelijk in de eerste helft de wet en kwam al vrij vroeg op voorsprong. Net voor rust mocht het uitvak vieren. De sfeer in het stadion had bijzonder weinig om het lijf. Dan was het in de trein een stuk gezelliger. Uiteindelijk zou Wigan de wedstrijd met 2-1 winnen, al hadden we er zeker meer van verwacht. 

Deel 2 van onze reis speelde zich af in Liverpool, waar we omstreeks 18:30 arriveerden. Na ingecheckt te hebben in het Pineapple Hotel ging het richting centrum van de stad. De regen viel bij wijlen opnieuw met bakken uit de lucht vergezeld van stevige windstoten. Die waren een stuk heviger dan eerder op de dag in Manchester, aangezien Liverpool ook vlakbij de Atlantische Oceaan gelegen is. Als gevolg van de regen waren de restaurantjes en eetgelegenheden goedgevuld en werden we verscheidene malen vriendelijk de deur gewezen.Na dik een half uur zoeken vonden we uiteindelijk een leuk Italiaans restaurant waar men serveerde volgens het principe van een tapasrestaurant. Je kon er verscheiden Italiaanse lekkernijen proeven aan schappelijke prijzen. De ober toverde een gans smakenpallet op ons bord en ik genoot van een heerlijke zalmpasta, Risotto en een gevulde kippenborst. Vervolgens ging het dan richting The Cavern Club, waar de Beatles ooit hun eerste optredens hebben gegeven.  Nog elke dag treden er live acts op in de hoop ooit in de voetsporen van de Magic Four te mogen treden. Vervolgens vlogen we opnieuw de nacht in en werd in tal van pubs en nachtclubs nog tot de vroege uurtjes gefeest.    

Toen ik zondagmorgen het gordijn van mijn hotelkamer opentrok was het opnieuw stevig aan het regenen. Het had geen invloed op mijn humeur, want Everton-Tottenham stond op het programma. Een match waarin we ongetwijfeld enkele Belgen aan het werk zouden zien. Het Engels ontbijt met worst, boonen, een spiegelei en spek smaakte me uitstekend en al vroeg vertrokken we richting Goodison Park. Met de Belgische vlag gedrappeerd om mijn schouders trokken we best wel de aandacht. Geen hoongelach deze keer om onze driekleur. Het respect voor de Belgen in Engeland is bijzonder groot. Ik was voor het eerst in mijn leven echt trots op mijn land. Ik probeerde  voor de match nog tevergeefs de aandacht te trekken van Mirallas en Lukaku. De match begon goed met een pressend Tottenham dat Everton meteen achteruit drong. De partij verwaterde al snel en zeker in de tweede helft drongen beide ploegen nog nauwelijks aan. De ironie van het lot zorgde ervoor dat we van die tweede helft niet zo heel veel te zien kregen. Het hele weekend regende het pijpenstelen, maar uitgerekend in de tweede helft brak de laagstaande zon door. (check link onderaan). De Belgen presteerden matig. Vertonghen legde als linksachter Mirallas aan banden en Lukaku stond op een eiland te voetballen. Dembele kreeg ook nog enkele speelminuten. Vertonghen zou later tot Man of the Match gekroond worden. Meer dan terecht, want zijn rushes leverde bijzonder veel doelgevaar op. De terugreis verliep voor de rest voorspoedig en moe maar voldaan kroop ik omstreeks half twee onder de wol.

2:46'44"

Sommigen beweren dat je jezelf pas atleet mag noemen nadat je met succes een marathon hebt betwist. Misschien een beetje overdreven, maar de uitdaging was er niet minder om. Plaats delict was Treviso nabij Venetië. Prachtig weer, een ontieglijk lange sliert enthousiaste Italiaanse toeschouwers, een fabelachtig decor en de sportieve uitdaging maakten van dit alles een prachtige belevenis. 

Hoe voltooi ik met succes een eerste marathon? Er zijn encyclopedieën vol over geschreven, maar niemand is er tot nu toe in geslaagd een geheim recept te ontdekken dat op iedereen van toepassing is. Welke training dien ik te volgen, welk voedsel neem ik tot mij voor tijdens en na ?. Het blijft voor de meesten nattevingerwerk bij hun eerste kennismaking met de klassieke afstand. Ook voor mij, al kon ik teren op de wijze raad van mijn trainer. 

Iedereen heeft wel één of ander motief om ooit in zijn leven een marathon te lopen. Uiteindelijk is ook 99,8 procent van de bevolking daartoe in staat. Sommige motieven zijn eerder banaal. Een verloren weddenschap of een bak bier als inzet. Nog een mogelijkheid: het virus dat je heden ten dage een marathon moet gelopen hebben heeft ook jou te pakken gekregen. Of er kunnen medische of gezondheidsaspecten meespelen, waarbij het voltooien van de marathon slechts onderdeel is van een hoger doel, nl een gezonder leven.  Of misschien streef je wel een nobel doel na en wil je geld inzamelen voor een goed doel. En sommige mensen houden gewoon van een leuke uitdaging op tijd en stond. Ik reken mezelf voornamelijk tot de laatste categorie en misschien ook een heel klein beetje tot de tweede. 

 "Uiteindelijk weet je pas achteraf wat 42 km en 195 meter met je lichaam doet."

Voor mezelf had ik uitgemaakt dit louter als een leuke sportieve uitdaging op te vatten. Een tijd had ik daarbij niet in gedachten. Uiteindelijk weet je pas achteraf wat 42 km en 195 meter met je lichaam doet. Die 42,195 km zou ik lopen tussen startplaats Vittorio Veneto, waarna de finish in het historische centrum van Treviso lag. Deze marathon werd overigens gelopen volgens een uniek concept. Om de tiende verjaardag van de marathon extra luister bij te zetten konden deelnemers vertrekken vanuit 3 verschillende startplaatsen. Na ongeveer 23 km zou iedereen dan samen komen. Leuk bedacht en ik koos uiteindelijk lukraak voor Vitorio Veneto. Een schilderachtig plaatsje aan de voet van de Alpen. De marathon zou van start gaan op zondag 3 maart om 9:45. Het vervoer naar de start was al even origineel als de formule volgens dewelke deze marathon betwist zou worden. Een gammel treintje stond in voor het transport van veel te veel mensen. Mijn opstapplaats was Mestre, een voorstadje van Venetië. Dat ik uitgerekend daar mijn hotel had geboekt bleek achteraf een zege te zijn. Mestre was één van de eerste haltes op de route, waardoor ik een van de schaarse zitplaatsen kon bemachtigen. Al de rest had minder geluk en kon 1 uur en 10 minuten rechtstaan. In de schaduw van een Alpenreus gooide het ijzeren gevaarte omstreeks 5 over 8 zijn ballast overboord. Een snelle profielschets van het deelnemersveld was niet zo heel moeilijk. Het archetype van een deelnemer aan deze marathon was mannelijk en pakweg tussen de 37 en 55 jaar oud. Daar stond ik dan als broekie temidden van al die ervaring. 

Wat was het koud

Mijn reis verliep vlekkeloos al had ik één ding over het hoofd gezien. We moesten onze spullen al om kwart voor negen inleveren aan de vrachtwagens. Daar stond ik dan in korte broek en singlet in de schaduw van een berg. Echt warm krijg je het daar niet van. Mijn gebrek aan ervaring en onwetendheid werd ruimschoots gecompenseerd door mijn sluwe concurrenten. Wegwerpoveralls werden massaal tevoorschijn getoverd en ook vuilniszakken deden dienst als bodywarmer. Gaf wel een raar effect als je zo een groepje in wegwerpoveralls ziet passeren. Het leek wel een scene uit Star Wars of iets dergelijks. Als nieuweling mocht ik plaatsnemen in het vierde startvak. Dat leek me dan weer net iets te druk en ik slaagde erin te ontsnappen aan het alziende oog van de veel te strenge waarnemers, die er met een arendsblik de boel in de gaten hielden, en zodoende kon ik 1 vak opschuiven. Mijn lichaam was ondertussen toch tamelijk verkleumd en ik kon niet snel genoeg van start gaan. De planning hield in dat ik zou starten tegen 4 minuten per kilometer. Iets waar ik me vakkundig aan hield in het begin. Omdat ik redelijk ver gestart was leken mijn eerste 2 kilometers meer op een reuzeslalom. Na drie kilometer passeerde ik al deelnemers waarbij de tong letterlijk op de grond hing. Het maakte mij er eens te meer attent op mij strikt aan het schema te houden. Een klap van de man met de hamer zou mij niet overkomen was ik zelfverzekerd. 

Het parcours van deze marathon stelt in se niet zo heel veel voor. Er werden voornamelijk lange brede rechte wegen aangedaan die het zeker niet onaangenaam lopen maakten. De lange enthousiaste sliert toeschouwers langs de kant van de weg was een fikse opsteker. Natuurlijk speelde het weer ook een belangrijke rol. Een stralend zonnetje en geen wolkje aan de hemel, meer is er in Italië niet nodig om mensen het huis uit te krijgen. Ik betrapte mezelf  er soms op even te versnellen wanneer er veel volk langs de weg stond, om daarna terug in de remmen te duiken. De organisatie voorzag elke vijf kilometer een drankpost, waar ik gretig gebruik van maakte. Telkens bleef er van mijn halfliterflesje niet veel meer over. Na tien kilometer was het tijd om het eerste gelletje boven te halen. Tussendoor nam ik om de vier kilometer speciale pilletjes die krampvorming verderop in de wedstrijd moesten tegengaan. Het was vaak sukkelen geblazen, op het komische af volgens mij. Na tien kilometer kwam ik door in 40'30" of een half minuutje trager dan het schema voorop gesteld had, maar het bracht me niet van de wijs. 95 procent van de deelnemers kiest ervoor om zoveel mogelijk in groep te lopen en het tempo af  te stellen op het groepje waarin gelopen wordt.Zeker omdat er de hele tijd licht wind op kop stond. Zelf heb ik praktisch 90 procent van de tijd alleen gelopen op het vooropgestelde tempo. Als ik dan al eens in een groepje belandde zat ik in no time op kop te sleuren. Ik passeerde de tien kilometer als 87 ste op een totaal van 2504 deelnemers. 

Zweten en zwoegen

We liepen voornamelijk door open vlaktes met links en rechts van ons uitlopers van de Alpen, waar op het uiterste topje nog een heel klein beetje sneeuw lag. Hoeveel keer ik links en rechts heb gekeken om een glimp op te vangen van dat prachtige decor kan ik niet zeggen, maar toch vrij regelmatig. De kilometers smolten weg als sneeuw voor de zon. Zeker het gedeelte tussen kilometer 10 en het punt aan de halve marathon ging naar mijn gevoel bijzonder snel vooruit. Ik bleef nog steeds keurig fladderen rond de 4 minuten per kilometer. Elke keer was het weer angstig naar de klok kijken of ik geen tekenen van verval begon te vertonen. Die waren er niet en ik probeerde in een zo vlot mogelijke stijl te lopen. Na 21,097 kwam ik door in 1:24'37". Nog altijd iets onder het schema, maar het feit dat ik geen verval toonde sterkte me in de overtuiging dat dit tempo best vol te houden was. Links en rechts van mij zag naderen ik vaak zwoegende atleten die krampachtig aan hun tempo probeerden vast te houden. Ik begon ook steeds meer en meer mensen in te halen. Telkens ik iemand passeerde steeg het moraal lichtjes. Na kilometer 24 besloot ik dat het stilaan welletjes was geweest. Voor de eerste keer kwam ik uit mijn comfortabele sofa en besloot lichtjes te gaan versnellen. Ik bracht het tempo zonder veel problemen naar 3'50 a 3'55".  Vanaf dat moment besefte ik meteen dat dit een begenadigd dagje zou worden. De benen voelden nog steeds geweldig aan. Ik bleef stelselmatig versnellen. Uiteindelijk lag op 3'40" de grens. Met het naderen van Treviso werd het ineens een pak drukker voor mij. In een bestek van een drietal kilometer wist ik ongeveer twintig atleten op te rapen. Bij kilometerpaal 37 kreeg ik het voor het eerst  lastig. Het ging vanaf dan ook gestaag bergop waardoor het tempo stokte. Maar de laatste drie kilometer trad het verval wel vrij heftig in. Het tempo zakte opnieuw naar 3'55" en ik moest nu echt op de tanden bijten. De passage over de kasseien in hartje Treviso werd een echte lijdensweg. Voor mij zag ik nog een atleet opduiken in de laatste kilometer. Maar de fysieke en mentale kracht ontbraken om me daar op te focussen. Kleine smalle straatjes, enge bochten en enkele stukken stevig bergop maakten het er ons ook niet makkelijker op.  Ik passeerde uiteindelijk als 35 ste de finishlijn in 2:46'44" en was daarmee uiteraard meer dan tevreden. 

Voor herhaling vatbaar? Zeker en vast, maar dan toch niet de eerste 363 dagen.... Misschien dat ik de uitdaging volgend jaar nog eens aanga, maar ik maak er dan opnieuw geen doel van. Al bij al was het een prachtige ervaring en dito reis.

Treviso

Hoewel ik op deze blog niet vaak afdaal naar mijn eigen privéleven toch even dit. Jeugdigheid gaat vaak gepaard met een ongebreideld enthousiasme, soms op het naïeve af. Mijn wildste jaren (al zijn ze bij mij nooit heel wild geweest) ben ik ondertussen wel ontgroeid. Toch zijn er zo van die momenten dat ik overvallen wordt door een impulsieve reflex. Binnen dit en drie weken sta ik bijvoorbeeld aan de start van mijn eerste marathon in Treviso, die onooglijke voorstad van Venetië.  Al is het iets wat ik  al geruime tijd wil ondernemen, toch besliste ik in een impuls effectief de uitdaging aan te gaan. 

Wie me kent zal ondertussen wel weten dat atletiek een echte passie is geworden. Niets zaliger dan afzien op training in de wetenschap dat je er alleen maar beter door wordt.  Zeker in de laatste twee jaar merk ik opnieuw progressie, nadat ik lang ben blijven hangen op hetzelfde niveau en geen progressie meer maakte. Maar progressie kan je ook maken door nieuwe uitdagingen aan te gaan.  Vandaar dus ook mijn idee om deze marathon te lopen. Uitlopen zal wel lukken zonder problemen. Ik heb mezelf voorgenomen zonder verwachtingen af te reizen naar Italië. Een eerste marathon is toch altijd een stap in het onbekende, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ambitieus ben. Ik zal er alles aan doen om met een goede tijd huiswaarts te keren. Ik wil niet finishen met het gedacht, dju ik kon precies nog sneller.  

"Ik heb mezelf voorgenomen zonder verwachtingen af te reizen naar Italië. Een eerste marathon is toch altijd een stap in het onbekende, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ambitieus ben. "

Bij een debuut op de marathon hoort ook een gedegen voorbereiding en ontzettend veel lange duurlopen. In het begin teerde ik daarbij nog voor een groot gedeelte op mijn basisconditie. Die was best OK. En de overschakeling van het zomer- naar het winterseizoen gaat sowieso gepaard met een pak meer kilometers. In se dus een ideaal moment om dit idee vorm te geven. Met nog minder dan drie weken te gaan kan ik zeggen dat de conditie gewoon super is. Ik had van mezelf nooit gedacht de zware duurlopen zo makkelijk te verteren. Haatte ik vroeger duurlopen van meer dan 10 kilometer dan is dat anno 2013 al een heel pak minder. Al blijft het vooral op mentaal vlak bijzonder zwaar u telkens te moeten opladen voor een duurloop van 20, 24, 26 of 30 kilometer. Wanneer ik in Treviso de finish overschrijd is daar dus bijzonder veel voorbereiding aan te pas gekomen. De weg naar je doel is vaak leuker dan het  uiteindelijke resultaat. Wie weet zal ik binnen dit en een paar maanden het voorbereidende werk wel missen. Weken van meer dan 100 km vormen daarbij geen uitzondering. Belastend voor lichaam en geest, maar het gebeurde steeds met de glimlach. De basisconditie is nu meer dan ok. De fundamenten voor een goed zomerseizoen op de piste zijn bij deze gelegd, al zal ik opnieuw aan mijn snelheid moeten werken.  Uiteraard kunnen jullie op deze blog terecht voor een uitgebreid verslag.