Waarom de commerciële uitbuiting rond onze Duivels een slechte zaak is

Proximus betaalt hem volledig terug indien België wint van Italië. En met "hem" bedoelen we  de Samsung Galaxy S7, waar Proximus nu reclame voor maakt. Een reclamecampagne die sportieve emoties koppelt aan commerciële belangen. Een slangenkuil waar verstandige mensen schouderophalend overheen springen, want dat dure abonnement dat je er verplicht moet bijnemen is hier meer dan een addertje onder het gras. Maar daar durven velen zich wel eens op miskijken, met alle gevolgen van dien. De schaamteloze commercie rond onze Rode Duivels viert meer dan ooit hoogtij. 

Voetbal is emotie. Zeker nu de Rode Duivels kans maken op de eindzege staat er ons een hete zomer te wachten. In tijden van emotionele hoogspanning durft het weleens mis te lopen met ons rationeel denkvermogen. Een splinternieuwe LED TV om de wedstrijden in huis te bekijken is leuk om Hazard en co in high definition aan het werk te zien.  Alleen denk je daar na het EK misschien wel helemaal anders over wanneer je bij het kijken naar het Nieuws plots geconfronteerd wordt met de beginnende rimpels van Danny Verstraeten. Wat me dermate stoort aan de reclamecampagne van Proximus is het dwingende karakter ervan. De actie geldt enkel op de wedstrijddag, waardoor mensen ondoordacht een beslissing nemen. De Jury voor Ethische Praktijken inzake Reclame (JEP) mag hier gerust wat kordater optreden. Multimediaketens zoals Vandenborre of Media Markt zijn meester in het creëren van een verstoorde perceptie. De tsunami aan promoties is voor de consument vaak even aanlokkelijk als het horen passeren van een ijskar in de straat voor jonge kinderen.

"Het ongedwongen karakter waarmee klein-en groothandelaars in het spoor van de Rode Duivels een kleurrijke polonaise dansten in de straten is nu helemaal verdwenen"

Maar niet enkel volwassenen zijn hier een achteloos doelwit. Ook de geest van hun nakomelingen wordt niet ongemoeid gelaten. Herinnert u zich nog de heisa rond de Pannini stickers bij Carrefour tijden het afgelopen WK.  De stickers waren zo in trek bij het jonge grut dat zelfs grootouders er hun inkopen kwamen doen. Ook dit jaar pakt Carrefour uit met een soortgelijke actie, alleen gaat het dit jaar nog iets verder en kan je verder ook een scala aan prullaria en gadgets van de Rode Duivels bij elkaar shoppen. Carrefour sloot midden 2014 een  exclusief partnership met de Belgische voetbalbond en het legt de winkelketen alvast geen windeieren. En ook de Nederlandse supermarktketen  Albert Heijn springt bij het ontbreken van Oranje op de Belgische kar.  Of wij als consument hier beter van worden is maar zeer de vraag.

De Rode Duivels zijn big business geworden. Een business die de Koninklijke Belgische Voetbalbond jaarlijks 40 miljoen euro oplevert aan sponsoring en exclusiviteitscontracten. De merknaam Rode Duivels mag dan ook niet lukraak meer worden gebruikt. Vraag maar aan de Romeo's die hun WK-lied gedwarsboomd zagen door de KBVB. Jammer dat hierdoor de spontaniteit rond de Rode Duivels dreigt te verstikken in een financieel keurslijf.  Wie onterecht gebruik maakt van de term Rode Duivels of Red Devils riskeert een fikse boete die kan oplopen van 3000 tot 600.000 euro. Een achteloze caféuitbater die affiches ophangt met de term Rode Duivels moet dit nu eerst aanvrage op straffe van een boete. Het ongedwongen karakter waarmee klein-en groothandelaars in het spoor van de Rode Duivels een kleurrijke polonaise dansten in de straten is nu helemaal verdwenen. En dat is jammer.        

April=marathonmaand, maar niet in België

De aprilmaand is traditioneel de marathonmaand bij uitstek. De milde temperaturen in het voorjaar zijn dan perfect voor het lopen van scherpe tijden.  Grote buitenlandse stadsmarathons struikelen in deze periode wild over elkaar heen en het is voor organisatoren vaak een helse opgave om een sterk deelnemersveld aan de start te brengen. Al blijft België op dat gebied een blinde vlek in het mondiale marathonlappendeken. 

Toegegeven, het kriebelt langs alle kanten om de loopschoenen aan te trekken voor die 42 kilometers lange martelgang, waar ik nu al drie jaar een patent op heb in het voorjaar. Dit jaar heb ik gekozen voor een andere planning en spaar ik mijn kruit op tot het najaar, wanneer ik op een steenworp van mijn deur van start ga in Eindhoven.  Geen vliegtuigreis en dito jetlag dus in tegenstelling tot mijn trip naar Boston vorig jaar. Waarom het jezelf moeilijk maken als er op 50 kilometer van je deur een sterk bezette marathon met een hele goeie reputatie wordt georganiseerd. Eindhoven weet elk jaar busladingen vol Belgen naar de lampenstad te lokken. Het snelle en sfeervolle parcours door de binnenstad is al meerdere keren het strijdtoneel geweest voor de Belgische titel in de marathon.  Dat we een Belgisch kampioenschap schaatsen organiseren in Nederland daar kan mijn patriottistisch hart nog enigszins mee leven. Maar dat we ook schoorvoetend moeten aankloppen bij onze noorderburen om een BK marathon in te richten??? Nee dat gaat er niet in. 

Wat is dan juist het probleem? Waarom wordt dit kampioenschap niet gewoon toegewezen aan een marathon op eigen bodem. Simpel, we hebben geen enkele marathon waarmee we internationaal kunnen pronken. Nederland heeft Rotterdam in april, waar tijden gelopen worden rond de 2:05. In Oktober heb je nog Amsterdam en Eindhoven.  De marathon van Antwerpen en Brussel hebben zeker de potentie om uit te groeien tot internationaal aantrekkelijke wedstrijden, maar die troefkaarten worden (bewust) niet uitgespeeld door de organisatie. De focus ligt bij deze 2 marathons eerder op het recreatieve, waar op zich niks mis mee is natuurlijk. Golazo, de organisator van de Antwerp marathon, staat ervoor gekend om zijn wedstrijden voornamelijk toe te spitsen op recreanten. De marathon van Antwerpen staat dan ook nog eens volledig in de schaduw van de Ten Miles. Alsof het voorgerecht belangrijker is dan het hoofdgerecht. Hiermee geef je als organisatie het verkeerde signaal. Antwerpen heeft op zich het meest potentieel om, waarom niet, uit te groeien tot een ronkende naam in marathonwereld. Een vlak en snel parcours en de historische binnenstad zorgt voor extra aantrekkingskracht. Maar ook Brussel hoeft niet te wanhopen. Een lastige marathon heeft ook zijn aantrekkingskracht. Zie Parijs, zie Boston. Het is hier steevast drummen voor een startbewijs, terwijl Brussel en Antwerpen het moeten stellen met een luttele 3.000 deelnemers. Neen, dat kan beter en dat moet beter. 

Snelle tijden

Om een succesverhaal te schrijven moeten we natuurlijk wel beginnen bij het begin. Waarom kiezen onze Belgische toppers op de marathon voor het buitenland?  Jaarlijks worden in ons land om en bij de 20 marathons georganiseerd. Voornamelijk kleine stads- of natuurmarathons waar in het beste geval een 300-tal deelnemers aan de start staan.  Ondanks het groeiende aantal hardlopers met marathonambities kiezen veel landgenoten nog steeds voor een buitenlandse marathon.  De marathons die ik reeds in het buitenland liep waren steeds tot in de puntjes verzorgd. En het is natuurlijk altijd leuker als je kan lopen op een parcours waar een miljoen mensen langs de kant van de weg staat zoals in Boston.  We hebben simpelweg geen 'marathoncultuur' zoals die in de ons omringende landen wel bestaat. In Nederland en vooral Italië kennen ze die cultuur bijvoorbeeld wel. Voor onze topatleten spelen naast het gebrek aan beleving ook nog een heleboel andere aspecten mee, zoals de kwaliteit van het deelnemersveld.  Om snelle tijden te lopen heb je nu eenmaal snelle lopers nodig in wiens slipstream onze landgenoten op jacht kunnen gaan naar limieten voor grote kampioenschappen.  Maar om zo'n sterk deelnemersveld samen te stellen heb je natuurlijk flink wat budget nodig. Budget dat er in België niet is en zoals het er nu naar uitziet zal daar ook in de toekomst geen verandering in komen. De marathon van Rotterdam voorziet jaarlijks 600.000 euro aan start-en prijzengelden.  De snelle tijden die er jaar in jaar uit worden gelopen gelden als een visitekaartje en liften het evenement naar een hoger niveau. Ook recreanten houden die snelle tijden in het achterhoofd wanneer ze bepalen welke marathon ze gaan lopen.  De Belgische marathons kunnen voorlopig nog geen palmares aan scherpe tijden voorleggen en lopen op die manier een heleboel buitenlandse atleten mis die vaak het niveau naar boven halen en een goed gevulde portefeuille op zak hebben en zo de plaatselijke economie een duwtje in de rug geven.

Het is aan de marathon van Antwerpen en Brussel om het momentum, marathonlopen is booming business op dit moment, niet verloren te laten gaan. Ons land heeft dringend nood aan een internationaal gereputeerde marathon. Een organisatie die lef en ambitie uitstraalt.  Een organisatie die een breed Belgisch en internationaal publiek weet aan te spreken. Een organisatie die de media niet schuwt en deze gebruikt als bondgenoot. Een organisatie die marktconforme startgelden betaalt en jonge beloftevolle marathonlopers een duwtje in de rug kan geven. Kortom een organisatie waar heel het land fier op mag zijn. Dat mis ik hier wel. 

Waar is het respect voor de voetbalsupporter gebleven?

De laatste maanden heb ik tot mijn eigen schande deze blog een beetje verwaarloosd. Niet dat ik het nu opeens veel te druk heb, maar ik miste een directe aanleiding om wit van woede achter mijn klavier plaats te nemen. Deze blog is mijn uitlaatklep en zolang mijn Yin en Yang in evenwicht zijn zal ik hier niet snel iets posten. Schrijven om te schrijven, daar doe ik niet aan mee. Maar afgelopen week kreeg ik opnieuw langs alle kanten munitie aangeleverd en zodoende ben ik nu al een hele week mijn aanvalslinie op scherp aan het stellen. Doelwit van deze blog...... De hoge ticketprijzen en de vaak onmogelijke aanvangstijden van wedstrijden in het voetbal. 

Toen ik afgelopen vrijdagmiddag thuiskwam van het werk kreeg ik een mailtje binnen van de UEFA waarin stond dat mijn ticketaanvraag voor België-Italië op het EK in Frankrijk was aanvaard.  Ik maakte een bescheiden vreugdesprongetje en stond op het punt om mijn blijdschap met iedereen te delen op Facebook. Tot ik de giftige reacties las van velen die naast een ticket hadden gegrepen. Trouwe supporters die naar alle uithoeken van Europa zijn gereisd om onze nationale ploeg te steunen om zo genoeg punten te sparen om er toch maar zeker bij te zijn in Frankrijk.  Ik had niet één wedstrijd bijgewoond. Het enige wat ik wel had gedaan was tickets besteld uit de duurdere prijscategorieën, los tegen mijn eigen principes in. In tegenstelling tot een grote groep  onfortuinlijken  die weigeren (uit principe) om 105 euro te betalen voor één ticket.  Van de 9000 tickets die wij Belgen voor de openingswedstrijd tegen  Italië konden kopen kostte het overgrote deel ervan meer dan 100 euro. Alsof de Uefa hiermee het signaal de wereld instuurt dat al wie het zich kan permitteren meer dan welkom is en dat de rest maar beter kan oprotten.  Voetbal een (duur) feest.

Ook vanuit Dortmund kwam afgelopen weken munitie aangewaaid. Fans van Dortmund haalden het nieuws toen ze twintig minuten voor affluiten van de kwartfinale het veld van Stuttgart bekogelden met tennisballen. Hun manier om te protesteren tegen de torenhoge ticketprijs van meer dan 50 euro voor deze kwartfinale in de Duitse beker.  Duitse fans nemen wel vaker het voortouw in de strijd tegen hoge ticketprijzen. En tijdens de groepsfase van de Champions League protesteerden fans van Bayern tegen de hoge ticketprijs die ze moesten betalen voor de wedstrijd op Arsenal. Dit tot genoegdoening van de aanhang van de Gunners die spontaan het protest steunden.

£52 for a Wednesday night, 3 days after a trip to Wembley. Disgrace #lfc #mcfc  #ticketprices

#twentyisplenty
— Paul Bent (@benibent84) 15 februari 2016

On #injuryTime, we got behind the #TwentysPlenty movement.

Full video: https://t.co/YggOB35qsVhttps://t.co/fFfNdxhNJP

— 90min (@90min_Football) 8 februari 2016

Het Verenigd Koninkrijk spant al enkele jaren de kroon als het aankomt op het verhogen van de ticketprijzen. Hierdoor is de sport stilaan haar volkse karakter aan het verliezen en verdwijnt ook die typische Engelse atmosfeer uit de stadions. Bij een aantal clubs uit de Premier League is het nu al zover gekomen dat je kan opteren voor een maandelijkse afbetaling van je seizoenskaart tegen een bescheiden rentevoet, waarop de club ook nog eens verdient. Maar voor de "Working Class Hero" is het vaak de enige manier om hun dure tijdverdrijf te bekostigen. Het goedkoopste abonnement voor Arsenal maakt je bijna een heel maandloon armer (1400 euro). Een gemiddeld abonnement kost er vier keer meer dan in ons land. Het nieuwe TV-contract, dat volgend jaar in voegen treedt, levert de clubs uit de Premier league 4 miljard euro op jaarbasis op. Enkel West-Ham gaat dit extra geld gebruiken om de ticketprijzen te verlagen. Arsenal-coach Wenger is van mening dat dit extra spaarpotje beter gebruikt kan worden voor de aankoop van nieuwe spelers. Als argument geeft hij aan dat "Arsenal good value for money" biedt.    Een wedstrijd op verplaatsing bijwonen wordt al helemaal een dure grap. Clubs als Manchester City, Arsenal of United rekenen hun bezoekers vaak de volle pot aan in de duurdere vakken. Een wedstrijd op Arsenal kost zo al gauw 60 pond, terwijl de goedkoopste tickets voor de thuisfans slechts 26 pond kosten.  Daar wil de Football supporters Federation dringend verandering in brengen. FSF tracht met de campagne 'Twenty is plenty" clubs te overtuigen om bezoekende fans maximaal 20 pond aan te rekenen. Tot hiertoe komt enkel Swansea City tegemoet aan die eis, waar je als bezoekende supporter vandaag 'slechts' 23 pond betaalt.

Protest van de Westelse Kemphanen tegen het onmogelijke
aanvangsuur van de wedstrijd Brugge-Westerlo (19-02-2016, 20:30)

Walkout
De Arsenal-fans staan niet langer alleen in hun protest. De Engelse voetbalfans zijn het beu om jaar na jaar nieuwe prijsverhogingen te moeten slikken. Ook Liverpool haalde de afgelopen weken het nieuws op negatieve wijze. De inhuldiging van hun nieuwe tribune gaat gepaard met fel verhoogde ticketprijzen, waarbij fans tot 77 pond per ticket zouden moeten betalen. In de wedstrijd tegen Sunderland protesteerde de "Spionkop" door het stadion met 10.000 man na 77 minuten te verlaten. Ironisch genoeg kreeg Liverpool in die laatste 10 minuten het deksel op de neus en gaf het een 2-0 voorsprong uit handen. Misschien wel het ultieme bewijs dat het voetbal maar kan bloeien bij de gratie en trouw van de fans. En daar loopt het nu al een aantal jaar mis. Een week later stond de onverwachte topper tussen Arsenal en Leicester op het programma.  Sky Sports, de Engelse rechtenhouder, besliste pas 3 dagen voor aanvang deze wedstrijd te verplaatsen van zaterdag naar zondag. Voor veel fans betekent dit extra kosten of past de wedstrijd simpelweg niet meer in hun programma. Niet dat het protest van de fans van Leicester, die uit protest 5 minuten later binnen kwamen, veel indruk moet hebben gemaakt bij de machtshebbers van Sky Sports. Het fel verbeterde tv-contract impliceert voor de volgende jaren nog meer loyaliteit van de clubs en daar zullen de fans de dupe van worden.

Pamflet Respecteer de 12de man
(Klik hier voor grotere afbeelding)

Naast de duurdere tickets kunnen supporters ook het soms absurde gegoochel van speeldata en aanvangstijden maar matig appreciëren. Een trend die zich in heel Europa manifesteert onder invloed van het toenemende belang van de televisiegelden. Sportzenders willen een maximale return voor hun investering en spreiden de wedstrijden over het ganse weekend. Te beginnen op vrijdagavond en eindigend op zondag-of zelfs maandagavond, zoals in Italië of Spanje al enkele keren is voorgevallen.  We moeten kost wat kost Amerikaanse toestanden vermijden, waarbij wedstrijden in de NBA of NHL op de meest onmogelijke uren doorheen de week worden gespeeld. De wedstrijd Club Brugge-Westerlo laten plaatsvinden op een vrijdagavond 20:30 getuigt van weinig respect voor de fans. Niet voor die van Westerlo en niet voor die van Brugge, dat het meeste van zijn fans rekruteert uit gans Vlaanderen. Op deze manier breng je ook de mobiliteit, o zo kwetsbaar op een vrijdagavond, in en rond de grootsteden in een nog lastiger parket. Zorg ervoor dat supporters zich niet in allerlei bochten moeten wringen om hu team te gaan aanmoedigen aan de andere kant van het land. Hou daar als het kan een klein beetje rekening mee. Wat betreft de ticketprijzen mogen we in België zeker niet klagen. Daar hebben wij-supporters-deels zelf voor gezorgd door het protest van tal van supportersgroeperingen een aantal jaar geleden. Sindsdien zijn de prijzen gestagneerd of in veel gevallen zelfs gedaald (Kortrijk, Genk...). Het wordt de hoogste tijd dat er opnieuw wordt geluisterd naar de stem van de echte voetbalsupporter.